kaf dağının ardında

Güneşin hiç acelesi yok gibi. Halbuki eskiden sabahları benden önce başlardı mesaisi. Akşamları da bazen benden önce biter, bazen de beraber bitirirdik. Tabi şimdi el ense yatıyor olması çok normal. Benden iki saat sonra başlıyor güneşin mesaisi akşamları da daha ben bitirmeden bakıyorum ki güneş bitirmiş mesaisini. Her sabah aklımda bin tane düşünce, kafamı yastıktan kaldırmaya çalışıyorum. Güneşle kavgalıyım. Biliyorum böyle söyleyince çok komik geliyor kulağa ama güneşin benden az mesai yapmasına kafayı taktım. Nasıl olabilir böyle bir şey aklım almıyor. Ne var yani güneşle beraber başlasa ve yine güneşle beraber bitse mesaim? Her sabah karanlığa uyanmaktan ruhum karardı artık. O kadar uzun zamandır evimi gün ışığıyla görmüyorum ki… Acaba duvarlar gün ışığıyla nasıl gözüküyor? Gerçi benim güneşle işim ne ki? 

Muazzez Hanım hayatımdan çıktıktan sonra doğacak olan güneşin benim için bir önemi kalmadı. Bazen huysuz, aksi bir ihtiyar gibi davranabiliyorum. Bir ayağım çukurda olmasına rağmen her sabah kalkıp güneşten önce başlıyorum yine de mesaiye. Benim aslında dünya malıyla çok da bir işim kalmadı ama evde tek başıma oturduğum an Muazzez Hanım hücum ediyor zihnime. Büyük Taarruzdan bu yana gördüğüm en büyük taarruz. Sen benim güneşimsin diye severdim O’nu. Saçlarını okşarken hayat dolardı içerim. Gözlerinin içi gülünce öyle parlardı ki bitkiler O’nun ışığıyla yeşerirdi. 

Eskiden çok korkardım ölümden. Şimdi günde üç öğün yemek yiyor, beş vakit namaz kılıyor ve yedi kerre ölümü arzuluyorum. Muazzez Hanım beni bırakıp ölüme yürüdüğünden beri bu dünyada doğan güneşle kavgalıyım. Hiçbir boka yaramıyor çünkü bu güneş. Muazzez Hanım’ın gülünce parlayan gözlerinin ışığı olmadığı müddetçe katiyen yetişmiyor evde bitkiler.