karanlığın ürkek kanatları

varsayalım karanlık geldi çaldı kapımızı
adının sorulmasından rahatsız ürkek bir kuş gibi 
kanadı titrerken vereceği cevabın 
doğruluğundan kim emin olabilir ki? 
gök kubbeyi kendine mesken etmiş olsan bile 
yüzün aydınlıktan yana değilse 
titreyen bu kanadını 
yerinden çıkacakmışcasına çarpan bu kalbini 
karanlığa teslim etmek zorundasın 

izin vermelisin işgale
tüylerinin her bir kıvrımında dolaşan karanlığı 
hissetmelisin
bu karanlıktır seni artık aydınlıktan koruyan 
yuvan olmuşsa melankoli 
göğe düşmüyorsa artık kanatlarının gölgesi 
mahrumsun o turuncudan 

gözlerini istediğin kadar ufka dik 
bundan sonra sana ne göğün kızıllığı
ne de güneşin turunculuğu
kubbe devrildi, yer gök oldu 
ufkunda sadece karanlık var senin 
çünkü sen işgal edildin 
aydınlığa doğru pervasızca kanat çırpsan da 
kalmayacak dermanın ve düşeceksin karanlığın kollarına